ஐம்பது லட்சம் - பகுதி 7

நான் கண் விழித்தபோது மணி இன்னும் இரண்டு ஆகவில்லை. ஆனால் எனக்கு பரபரப்பு வந்துவிட்டது. "கடிகார முள் ஏன் இவ்வளவு மெதுவாகச் சுற்றுகிறது?' என்று பொறுமை இழந்தேன். சுத்தமாகக் குளித்தேன். "நன்றாக வாசனை வரட்டும்' என்று சோப்பை தாராளமாகச் செலவு செய்தேன். நீலநிற ஜீன்ஸும், சிவப்பு நிற அரைக்கைச் சட்டையும் அணிந்து கொண்டு கண்ணாடியில் இருபதாவது தடவையாகப் பார்த்தேன். திருப்தியாக இருந்தது.

ஐம்பது லட்சம் - பகுதி 6

தொலைபேசி அழைத்தது. வழக்கமான தயக்கமின்றி, 'துணிவே துணை' என்று ரிசீவரை எடுத்தேன். நான் பேசுமுன், ஒரு மென்மையான குரல் சிநேகமாகக் கேட்டது. "வரதன், எப்படி இருக்கிறீர்கள்?''

ஆனந்தியின் இனிய குரல் புன்னகைத்தது. உடலெங்கும் உற்சாகம் பரவியது. குரல் புன்னகைக்குமா? நம்பிக்கையில்லாவிட்டால் ஆனந்திக்குப் போன் செய்து பேசிப் பாருங்களேன்.

"ஆனந்தி, எத்தனை நாளாகிவிட்டது உன் குரலைக் கேட்டு! என் மீது ஏதேனும் கோபமா?'' என்று கேட்டேன். "ஏன், நீங்கள் போன் செய்திருக்கலாமே?'' என்று கேட்ட ஆனந்தி சிரித்தாள். இவள் எப்போதும் சிரித்துக் கொண்டே இருப்பாள். சிரிக்காவிட்டால் புன்னகைப்பாள்.

ஐம்பது லட்சம் - பகுதி 5

உற்சாகமாக உணர்ந்தேன். மனம் சிறிது மலர்ந்தது போலிருந்தது. என்னோடு யாரோ இருப்பது போலவும், என் தனிமை மறைந்தது போலவும் உணர்ந்தேன்.

விமான நிலைய உணவு விடுதியில், 'மசால் தோசை கிடைக்கும்' என்று எழுதியிருந்தது. "அட, இதுகூட இங்கு கிடைக்கிறதே,' என்று சிறிது ஆச்சரியமாக இருந்தது. அதைப் பார்த்ததும் கொஞ்சம் பசிப்பதுபோல் இருந்தது. ஒரே ஒரு மசால் தோசை சாப்பிட்டேன். அநியாய விலை. இதையே வெளியே சாப்பிட்டால் மூன்றில் ஒரு பங்கு விலைதான். சரியான பகல் கொள்ளை - இல்லை, இல்லை - அதிகாலைக் கொள்ளை! புனித்திற்குப் பிரச்சினை இல்லை. விமானத்தில் வகை, வகையாக உணவு தருவார்கள். திருப்தியாகச் சாப்பிடுவார்.

ஐம்பது லட்சம் - பகுதி 4

"என்னைப் பொறுத்தவரை என் பிரச்சினை எனக்கு மிகவும் பெரியது. அதை நீங்கள் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்,'' என்று புனித்திடம் கேட்டுக்கொண்டேன்.

"ஒரு வேளைக்கு நீங்கள் சுமாராக எத்தனை இட்லிகள் சாப்பிடுவீர்கள்?'' என்று சம்பந்தமில்லாமல் கேட்டார் புனித்.

"பசியோடு இருந்தால் ஆறு. இல்லாவிட்டால் நான்கு. தொட்டுக் கொள்ளும் சட்னியைப் பொறுத்து ஒன்றிரண்டு கூடலாம் அல்லது குறையலாம்,'' என்று புரியாமல் பதில் சொன்னேன்.

"குழந்தை எத்தனை சாப்பிடும்?'' என்று புனித் கேட்டார்.

"ஒன்று அல்லது இரண்டு'' என்று சொன்னேன்.

"பெரிய குஸ்தி பயில்வான் எத்தனை சாப்பிடுவார்?'' என்று புனித் கேட்டார்.

ஐம்பது லட்சம் - பகுதி 3

"நீங்கள் அந்த ஜீவியத்தைப் பார்த்திருக்கிறீர்களா?'' என்று கேட்டேன். பின் என்னை அறியாமலே திடீரென சொன்னேன், "எனக்கு அதைப் பார்க்க வேண்டும் போலிருக்கிறது.''

ஒரு கணம் தயங்கிய புனித், "உங்களுக்கு ஏதேனும் பிரச்சினை உண்டா?'' என்று கேட்டார்.

"ஏன் கேட்கிறீர்கள்? மனிதனாகப் பிறந்தால் பிரச்சினை இல்லாமருக்குமா?'' என்றேன்.

ஐம்பது லட்சம் - பகுதி 2

தொலைபேசி சிணுங்கியது. எடுக்கலாமா, வேண்டாமா என்ற தயக்கம். பூவா, தலையா போட்டுப் பார்க்கலாம் என்றால் கையில் காசில்லை. மனதைத் திடப்படுத்திக் கொண்டு ரிசீவரை எடுத்தேன்.

மறுமுனையில் மணிவாசகம் பேசினார். 'மனிதர் என்ன சொல்லப் போகிறாரோ,' என்று மனம் துணுக்குற்றது.

"வரதன், எப்படி இருக்கிறீர்கள்?'' என்றார் மணிவாசகம்.

"ஏதோ வாழ்க்கை ஓடுகிறது. நீங்கள் எப்படி இருக்கிறீர்கள்?'' என்று கேட்டேன்.

"எனக்கு ஒரு சின்னப் பிரச்சினை,'' என்று மன்னிப்புக் கேட்கும் பாவனையில் சொன்னார் மணிவாசகம். 'பரவாயில்லையே, பரந்த உலகில் எனக்கு மட்டும்தான் பிரச்சினை' என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.

ஐம்பது லட்சம் - பகுதி 1

மழை பலமாகப் பெய்து கொண்டிருந்தது. நேரமாக, நேரமாக கனத்தது. கண்ணைப் பறிக்கும் மின்னல்களும், காதைக் கிழிக்கும் இடிகளும் மழைக்குத் துணை சேர்ந்தன. உயரமான மரங்களின் ஈரமான கிளைகளிலே, பயந்துபோன பறவைகள் குளிர்காற்றில் விறைத்துப் போன இறகுகளுடன் அசைவின்றிப் படுத்திருந்தன.

அந்த அசாதாரணமான அதிகாலைப் பொழுதில் நான் விழித்துக் கொண்டிருந்தேன். தூங்கினால்தானே விழிப்பது பற்றிய கேள்வி? நான் தூங்கிப் பல நாட்களாகி விட்டன.

பூலோகமே சொர்க்கமாக மாறிய அந்த அற்புதமான நேரத்திலே எனக்கொரு பெரிய பிரச்சினை.

என்னிடம் பணமில்லை என்பதே அந்தப் பிரச்சினை.

அஸ்திவாரம்

வெளியே போவதற்காக கதவைத் திறந்தபோது வாசலில் ஆனந்தி நின்று கொண்டிருந்தாள். “கதவை தட்டப் போனேன், என்னை வரவேற்க கதவை திறந்து விட்டீர்கள்!” என்றாள் ஆனந்தி.

“அப்படி வேறு நினைத்து விட்டாயா? நான் புத்தகக் கண்காட்சிக்குப் போகலாம் என்று நினைத்துக் கிளம்பினேன்,” என்றேன்.

யாருக்காக

மாலை ஆறு மணிக்கு நான் அலுவலகத்திலிருந்து வீடு திரும்பியபோது இருட்டி விட்டது. 

இறைவன் வாழ்வில் வரும் தருணத்தில் மனிதன் மீது பொழியப்படும் அடையருளை அவன் அலட்சியப்படுத்தும்போது, அது மெல்லக் குறைந்து மறைந்து விடுவதைப் போல, அதிகாலை முதல் பெய்து கொண்டிருந்த அடைமழை மெல்லக் குறைந்து, தூறலாகி, மாலையில் நின்று விட்டிருந்தது. 

தாமரைத் தடாக முதலை

இந்த ஆண்டின் ஆகச்சிறந்த ஆடிட்டராக நாட்டிலேயே மிகப் பெரிய வங்கி என்னைத் தேர்ந்தெடுத்து விருதைப் பெற்றுக் கொள்ள டெல்லிக்கு வரச் சொல்லியிருந்தது. மற்றவர்கள் என்ன நினைத்தார்களோ எனக்குத் தெரியாது. இச்செய்தி எனக்கு மிகுந்த அதிர்ச்சியைத் தந்து, விருதுகள் மீது எனக்கிருந்த மரியாதையைக் குறைத்தது.

* * * *