என்கொல் திருஉளம்

கணந்தோறும் நான் மீண்டும், மீண்டும் பிறந்து, மேலும், மேலும் வளர்கிறேன் – நான் தொடர்பு கொள்ளும் அனைத்தின் மூலமும்.

வளர்வது தொடர்ந்தால் வாழ்விற்கு முடிவில்லை என்பதால் நேற்றைய நினைவுகளின் வழியாகவும். இன்றைய நிகழ்வுகளின் வழியாகவும், நாளைய கனவுகளின் வழியாகவும் ஒவ்வொரு கணமும் வளர்ந்து கொண்டே இருக்கிறேன்.

மூன்று வயதிலிருந்து இன்றுவரை நடந்த நிகழ்ச்சிகள் அனைத்துமே என் நினைவில் இருக்கின்றன. சில தெளிவாக. பல மங்கலாக. கவனம் ஒருமுனைப்பட்டால் எந்த நிகழ்ச்சியையும் என்னால் மனத்திரையில் நகரும் ஒலியொளிப் படமாக தெளிவாகக் காண முடிகிறது. அதில் மற்றுமொரு முறை உணர்ச்சிகளோடு வாழவும் முடிகிறது.

மனதில் நினைவுகள், கடலில் அலைகளைப் போல எழுகின்றன. அலைக்குள் கடலிருப்பதாக எண்ணிக் கொள்ளும்போது கடலை ஒவ்வொரு அலையின் மூலமும் அறிய முடிகிறது. என்னை சீண்டவோ, தூண்டவோ செய்யும் ஒவ்வொரு நினைவிற்குள்ளும் வாழ்வு உயிர்துடிப்புடன் இருக்கிறது என்று எண்ணும்போது, அன்று நான் அறியத் தவறியதை நினைவின் மூலம் இன்று வாழ்வு எனக்கு கற்பிக்கிறது. கருமேகம் மழை தந்தபின் வெளிர்மேகமாக மாறுவதைப் போல, கற்க வேண்டியதை நான் கற்ற பின், அந்த நினைவு வெளிறி விடுகிறது.

எத்தனை நினைவுகள்! ஒவ்வொரு நினைவும் ஒரு கண்ணாடி போல என்னை தெளிவாகக் காட்டுகிறது. கண்ணாடியைப் பொறுத்து ஒவ்வொரு பிம்பமும் வேறொருவனாக தோற்றம் தருகிறது. நான் ஒருவனேதான். ஆனால் எத்தனை உருவங்களாகத் தெரிகிறேன். ஒவ்வொரு நினைவின் மூலமும் என்னையே நான் மீண்டும் புதிதாக அறியும்போது எத்தனை இன்பமாக இருக்கிறது!

மூன்று வயதிற்கு முன்பு நடந்தவற்றை அறிய இனிமேல்தான் முயற்சி எடுக்க வேண்டும்.

எனக்கு மூன்று வயதாகும்போது ஒருநாள் முன்னிரவில், வானம் தெரியும் முற்றத்தில் ஒரு சாய்வு நாற்காலியில், வேட்டி, பனியன் அணிந்து கொண்டு அப்பா வழக்கம் போல அமர்ந்திருந்தார். அவரருகே இருந்த சிறிய மரமேஜையின் மீது பீங்கான் தட்டில் அம்மா செய்த சூடான முந்திரி பகோடா வைக்கப்பட்டிருந்தது. மின்சாரவாரியத்தில் வேலை பார்க்கும் அப்பா, வாரியத்திற்கு மின்கம்பிகள் விற்கும் நிறுவனத்தை தணிக்கை செய்வதற்காக சில நாட்களுக்கு முன் திருவனந்தபுரம் போய் வந்தார். திரும்பும்போது கிலோகணக்கில் உயர்தர முந்திரி கொண்டு வந்தார். அது பணம் கொடுத்து வாங்கியதா, நிறுவனத்தின் அன்பளிப்பா என்பது எனக்கு தெரியாது. முந்திரி மிகவும் சுவையாக இருந்தது என்பது மட்டும் தெரிந்தது. பின்னாளில் இதை பற்றி எப்போதாவது நான் பேச்செடுத்தால் ‘அப்பா அக்னி மாதிரி! உன்னை வைத்து அப்பாவைப் பற்றி முடிவு செய்யாதே’ என்று அம்மா கோபித்து கொள்வார். ‘பிள்ளை என்பது அப்பாதானே’ என்று நினைத்து கொள்வேன்.

அப்பா அலுவலகத்திலிருந்து திரும்பியதும் முகம் கழுவி, சாய்வு நாற்காலியில் உட்கார்ந்து கொண்டு, அம்மா தரும் காபி, பலகாரத்தை சுவைத்துக் கொண்டு தன் அன்றைய வீர, தீர சாகசங்களை தரையில் அமர்ந்திருக்கும் அம்மாவிடம் விளக்கமாகச் சொல்லும் அந்தரங்க வேளையது. அப்போது அழையா விருந்தாளியாக நானும் அங்கே உட்கார்ந்து கொண்டு, பிரமிப்புடன் அப்பாவின் புனைவுகளை கேட்டுக் கொண்டிருப்பேன். ‘என் அப்பாவால் உலகில் எதையும் செய்ய முடியும். அவருக்கு தெரியாத ஒன்று பிரபஞ்சத்தில் இல்லை’ என்று நான் நம்பிய காலமது.

அன்று ‘நீல வண்ணக் கண்ணா வாடா’ என்ற பிரபல தாலாட்டுப் பாடல் எங்கோ ஒரு வானொலியில் பிறந்து, காற்றில் மிதந்து எங்கள் வீட்டிற்குள்ளும் வந்தது. ஜன்னல் வழியே தெரியும் முழு நிலைவைப் பார்க்கும் தாய் தன் பிள்ளையைப் புகழும் விதத்தில், ‘விண்ணில் நான் இருக்கும் போது, மண்ணில் ஒரு சந்திரன் ஏது? அம்மா என்ன புதுமை ஈது! என்றே கேட்கும் மதியைப் பார்’ என்ற பாடல் வரி ஒலித்தது. உடனே அப்பா வானத்தில் தெரிந்த சந்திரனையும், என்னையும் அம்மாவிடம் சுட்டிக் காட்டினார். ‘நம் பிள்ளை சந்திரசேகரனைப் பற்றி கவிஞர் பாடியிருக்கிறார்’ என்று கூறினார்.

‘எது கொடுத்தாலும் சாப்பிடுவதேயில்லை. குச்சியாக இருக்கிறான். முட்டைக்கண்ணை உருட்டுவதைப் பாருங்களேன். அசப்பில் நோஞ்சானாகிவிட்ட தேவாங்கு மாதிரியே இருக்கிறான். இவனைப் பற்றி உங்களுக்கு ரொம்பத்தான் பெருமை! வானத்து சந்திரனாம்! நல்ல வேடிக்கை!’ என்று அம்மா சந்தோஷமாக நொடித்துக் கொண்டே என் தலையில் மெல்ல தட்டினார். பாடல் புரியவில்லை என்றாலும் என்னைப் பற்றி பெரியவர்கள் ஏதோ பேசுகிறார்கள் என்பது எனக்கு பெருமையாக இருந்தது.

‘சுசீலா குரல் இனிமையாக இருக்கிறது, கண்ணதாசன் பாட்டுதானே?’ என்றார் அம்மா. அப்பா புன்னகைத்தார். ‘எல்லோரும் இப்படித்தான் தப்பாக நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இது வாலி பாட்டு. விஸ்வநாதன் போட்ட மெட்டு. சுசீலா குரலை மாற்றி அருமையாக பாடியிருக்கிறார்’ என்று கூறிக் கொணடே அப்பா ஒரு பகோடாவை வாயில் போட்டுக் கொண்டார். அது தட்சிணாமூர்த்தி இசையமைத்து, மருதகாசி எழுதி. பாலசரஸ்வதி பாடிய பாடல் என்பது பலகாலம் கழித்துதான் எனக்கு தெரிய வந்தது.

‘அடடா! முந்திரி பகோடாவை வெங்காய பகோடா மாதிரி செய்து விட்டாயே!’ என்று வருத்தம் மிகுந்த குரலில் கூறினார் அப்பா.

‘வெங்காயத்திற்கு பதில் முந்திரி. மற்றதெல்லாம் பொது. வயிற்றுக்குள் போனால் எல்லாம் ஒன்றுதானே?’ என்றார் அம்மா.

‘அங்கேதான் நீ தப்பு செய்கிறாய்! மிருகம் உயிர் வாழ கிடைக்கிறதை அப்படியே சாப்பிடுகிறது. மனிதன்தான் சமைத்து சாப்பிடுகிறான். உயிர் வாழ்ந்தால் போதும் என்றால் அப்படி செய்வானா? உயிர் சத்தோடு, அவனுக்கு ருசியும் தேவை. அளவோடு அனுபவிக்க வேண்டும். ருசியறிந்து அனுபவிக்க வேண்டும். சாப்பாட்டில் மட்டுமில்லை. எல்லாவற்றிலும் மனிதனுக்கு ருசி தேவை. அதை மனதில் வைத்துக் கொண்டு சமைக்க வேண்டும்’ என்றார்.

‘நான் சமைப்பதை நீங்கள் எல்லோரும் ருசியாக இருக்கிறது, இன்னும் வேண்டும் என்று கேட்டு வாங்கி சாப்பிடும்போது மனம் நிறைந்தாலும், சதா சமையலறையில் உழல்வது பெண்ணுக்கு எவ்வளவு சிரமமான காரியம் தெரியுமா? எதையாவது நன்றாக இல்லை என்று குறை சொன்னால், நாளும் சமையல் நெருப்பில் எரியும் பெண்ணின் மனம் எத்தனை வருத்தப்படும் என்பது ஆணுக்கு புரியவே புரியாது’ என்றார் அம்மா.

‘சீதே, உனக்கு கோபம் ஆகாதேடி! துடிக்கும் உணர்வில் இருநெஞ்சம் கலந்த பின்னும் பிரிய சீதே, உனக்கு கோபம் ஆகாதேடி!’ என்று அப்பா பாட ஆரம்பித்தார். அம்மா பெயர் சீதா. அப்பா பாடும்போது தாளம் விலகும், சுருதி சேராது, மெட்டு தப்பாகும், சொற்கள் மாறும், குரல் கிரீச்சிடும்! அதனால் அவர் பாடக்கூடாதா என்ன! விவரம் தெரியும்வரை அவரை பெரிய பாடகர் என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன்.

அம்மா சமாதானமாகவில்லை. உடனே அப்பா மவுத்தார்கனை எடுத்து வாயில் வைத்து ‘பம்பரக் கண்ணாலே, காதல் சங்கதி சொன்னாளே’ என்ற பாட்டை வாசித்தார்.

அம்மாவிற்கு உள்ளுக்குள் உல்லாசம்தான். ஆனால் முகத்தை சிடுசிடுவென்று வைத்துக் கொண்டார். ‘உங்கள் பிள்ளைக்குத்தான் பம்பரக் கண். எனக்கில்லை’ என்றார். நான் புரியாமல் கண்களை உருட்டி விழித்தேன்.

அப்பா ‘நான் சொன்னது தப்புதான். நாளை எனக்கு விடுமுறை. நீ எங்கேயாவது வெளியே போய்வா. முழு சமையலும் என்னுடையது. உனக்காக எத்தனை வகையாக சமைத்து வைக்கிறேன் பார்’ என்றார். சொன்னபடியே செய்யவும் செய்தார்.

அவரைப் பார்த்துதான் நான் சமைக்க கற்றுக் கொண்டேன். வித்தியாசமாக இருக்கட்டுமே என்று ஐந்து நட்சத்திர உணவு விடுதியில் சமைக்கப்படும் வகைகளை மட்டும் சமைக்க கற்றுக் கொண்டேன். அப்பா கற்று தரவில்லை. நானே கற்றுக் கொண்டேன். தானே கற்றுக் கொள்வதில் கால விரயத்தோடு, வேறு சிரமங்களும் உண்டு என்பது நன்றாகப் புரிந்தாலும், ‘சொந்த அனுபவம்தான் வாழ்க்கைக்கு சுவை சேர்க்கிறது’ என்பது என் நம்பிக்கை. திருமணமான பின் மனைவிக்காக ஐரோப்பிய வகை உணவை ஓரிரு முறை சமைத்தேன். சுவை நன்றாக இருந்தாலும் அதற்காக நான் செய்த செலவைப் பார்த்துவிட்டு என்னை சமையலறைக்குள் வரவேண்டாம் என்று சொல்லிவிட்டார் என் மனைவி.

விதவிதமாக சமைக்கவும், உண்ணவும், அனுபவிக்கவும் விரும்பிய அப்பாவிற்கு ஐம்பது வயதில் சாப்பிட முடியாமல் போய்விட்டது. பல மாதங்கள் சிரமப்பட்டபின் முற்றிய புற்றுநோய் என்று மருத்துவர்கள் சொன்னார்கள்.

சென்னையில் பிரபலமாக இருந்த மருத்துவமனையில் சேர்த்து, இரண்டு முறை பல மணி நேர அறுவை சிகிச்சை செய்தபின்னும் ஆபத்தான கட்டத்தை தாண்டாமல்தான் இருந்தார். இயற்கை மனித உடலுக்கு ஒன்பது வாசல்களை தந்து வாழ வைத்தது. புற்றுநோய் அப்பாவின் உடலுக்கு ஒன்பதாயிரம் வாசல்களை தந்து அழிக்கப் பார்த்தது.

ஐந்து மாடிகள் கொண்ட மருத்துவமனையில், நான்காவது மாடியிலிருந்த அறையில் அப்பா பல வாரங்கள் இருக்க நேர்ந்தது. என் சகோதரர்கள் வெளிநாட்டில் இருந்தனர். அதனால் நான் மட்டும் அப்பாவோடு எப்போதும் இருக்க வேண்டிய சூழ்நிலை. சார்ட்டர்ட் அக்கவுண்டன்சி படித்துவிட்டு, சொந்த அலுவலகம் வைத்திருந்தாலும், எப்போதாவதுதான் தொழிலை கவனிக்க முடிந்தது. மருத்துவ சகோதரர்கள் அனுப்பிய டாலர்களும், பவுண்டுகளும் மருந்துகளாக மாறிக் கொண்டிருந்தன. அம்மா காலையில் ஒரு முறையும், மாலையில் ஒரு முறையும் மருத்துவமனைக்கு வந்து அழுது அப்பாவை அதைரியப்படுத்தி விட்டு போவார்.

என் அப்பாவிற்கு தெய்வ நம்பிக்கை கிடையாது. மருத்துவரையே தெய்வமாகவும், மருந்தையே பிரசாதமாகவும் நினைத்துக் கொண்டிருந்தார். பெற்றோர் தீவிரமாக மறைப்பது அல்லது மறுப்பது, அவர்கள் ஏற்றே ஆக வேண்டிய குழந்தைகள் மூலம் வரத்தானே செய்யும்? எனக்கு தெய்வ நம்பிக்கை அதீதமாக இருந்தது. அது ஆலயம் தொழுதல் சாலவும் நன்று என்ற நம்பிக்கை அல்ல. எல்லாம் இறைவனுடையது என்ற ஈஷா உபநிஷத வழி அல்லது எல்லாம் ஒன்றே என்ற அத்துவைத வழி எழுந்த நம்பிக்கை என்னுடையது என்று கூறலாம். அப்போது சுவாமி விவேகானந்தர்தான் என் லட்சியத்தலைவராக இருந்தார்.

போன வாரம் அப்பாவின் பால்ய நண்பர் ராஜாராமன் மருத்துவமனைக்கு விபூதி பிரசாதம் கொண்டு வந்தார். ‘முருகேசா, இந்த விபூதியை மூன்று நாள் பூசிக் கொள். பூரண குணம் கிடைக்கும்’ என்றார்.

அப்பா மறுத்து விட்டார். ‘சாம்பலாகப் போகும் உடம்பை சாம்பல் காப்பாற்றாது. பணம் பண்ணுவதற்காக பூசாரி ஏதாவது சொல்லியிருப்பார்’ என்றார்.

ராஜாராமனுக்கு கோபம் வந்துவிட்டது. ‘இந்தாப்பா முருகேசா, உனக்கு நம்பிக்கை இல்லையென்றால் விபூதி வேண்டாமென்று சொல். தப்பே இல்லை. அடுத்தவன் நம்பிக்கையை கேலி செய்யாதே. நாம் தரும் ஒரு ரூபாய் தட்சணையை வைத்துத்தான் பூசாரி பென்ஸ் கார் வாங்கப் போகிறானா? உன் நம்பிக்கையைப் பற்றி நான் ஏதாவது சொன்னேனா? இவ்வளவு பெரிய அலோபதி ஆஸ்பத்திரியில் சேருகிறவனெல்லாம் பிழைத்துக் கொள்கிறான் என்றா நினைக்கிறாய்? மருந்தாபிஷேகம் செய்யும் விஞ்ஞான பூசாரிகளுக்கு நீ லட்சலட்சமாக தட்சணை தந்தாலும், கடவுள் கையில்தான் முடிவு இருக்கிறது. உனக்கு போய் நல்லது செய்ய நினைத்தேனே!’ என்றார்.

அப்பா சிரித்தார். ‘ராஜா, தினமும் கடவுளோடு பேசிக் கொண்டிருந்த ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சருக்கு புற்றுநோய் வந்ததே? ரமண மகரிஷிக்கும் அதே வியாதிதானே வந்தது? இவர்களுக்கே ஒன்றும் செய்யாத கடவுள், எதிரியான எனக்கா எதுவும் செய்யப் போகிறார்?’ என்றார்.

‘ஏம்பா, குதர்க்கம் செய்யத்தான் நீ ஆன்மிகம் பற்றி தெரிந்து வைத்திருக்கிறாயா? இது இப்படித்தான் என்ற வெறுப்போ, விருப்போ இல்லாமல் எதையும் தெரிந்து கொள்ள முயற்சி பண்ணினால் குதர்க்கம் உன் வாயிலிருந்து வராது. அந்த மகான்களுக்கு வியாதி வந்ததற்கு காரணம் கூட இருந்தவர்களுடைய நடவடிக்கைகள்தான். புலி வால் பிடித்த நாயர் கதை தெரியுமா?’ என்றார் ராஜாராமன்.

‘வாலை விட்டால் புலி திரும்பி அடித்து விடும். விடாவிட்டால் புலியோடு காடெல்லாம் அலைய வேண்டும்’ என்றேன்.

‘எந்த யோகியும் புலி வால் பிடித்த நாயர் போன்றவர்தான். சீடர்கள் தரும் தொந்தரவு தாங்காமல் யோகத்தை பாதியில் விட்டால் வாழ்க்கை அடித்து விடும். சீடர்களின் அட்டூழியத்தைப் பொறுத்துக் கொண்டு, கூடவே வைத்திருந்தால், யோகமே செய்ய விடாமல் நிலைகுலைய வைப்பார்கள். தறுதலைகளை அருகே வைத்து திருத்தினால்தான் உலகமும், யோகமும் வேகமாக முன்னேறும். நல்ல சீடர்களை வைத்து கொண்டு யோகியால் பெரிதாக ஒன்றும் சாதிக்க முடியாது. பரமஹம்சர் விரும்பியிருந்தால் யோக சக்தியால் ஒரே நாளில் தன் வியாதியை குணப்படுத்தியிருக்கலாம். யோக சக்தியை அப்படி பயன்படுத்தக் கூடாது என்று அவர் நினைத்தார்’ என்றார் ராஜாராமன்.

‘வாழ்க்கைக்கு பயன்படாத யோகத்தாலோ, சித்தியாலோ மனிதனுக்கு என்ன பிரயோஜனம்?’ என்று கேட்டார் அப்பா.

‘பரமஹம்சர் வாழ்க்கையை உதறியவர். அப்படி நினைத்தார். ஆனால், வாழ்க்கையை தெய்வீகமாக நினைத்த யோகிகளும் இருக்கிறார்களே. அவர்களுக்கு உடல் இறைவன் தந்த கருவி. ஆன்மாவின் ஆடைதான் உடல். சிறு வியாதி வந்தால் கூட உடனே அதை யோக சக்தியால் சரி பண்ண வேண்டும் என்று அவர்கள் நினைத்தார்கள். அதைப் பற்றியெல்லாம் உன் போன்ற அறிவாளிகள் கேள்விப்பட்டிருக்க மாட்டீர்களே!’ என்றார் ராஜாராமன்.

அப்பா சிரித்தார். ‘சகலரோக நிவாரணம் தரும் சாமியார்களும், யோகிகளும் வீதிக்கு வீதி இருக்கிறார்கள்’ என்றார்.

‘படைப்பில் எல்லாமே இருமைதான். நல்லது ஒன்றிருந்தால் அதற்கு நேரெதிரான கெட்டதும் இருக்கும். ஆன்மீகம் இருந்தால் மதம் இருக்கும். உத்தம யோகி இருந்தால் போக்கிரி யோகி இருக்கத்தான் செய்வான். உலகத்தில் எத்தனயோ போலி டாக்டர்கள் இருக்கிறார்கள். நீ நல்ல டாக்டரிடம் போகாமலா இருக்கிறாய்? மனித முன்னேற்றத்திற்காக, உலக நன்மைக்காக எந்த சிறிய, பெரிய காரியத்திற்கும் யோகசக்தியை பயன்படுத்தலாம். அடுத்தவரை கெடுப்பதற்கும், கடவுளுக்கு எதிராகவும் அதை பயன்படுத்துவதுதான் தப்பு’ என்றார் ராஜாராமன்.

‘யோக சக்தியால் எல்லாம் முடியுமென்றால் டாக்டர்கள் எதற்கு? எல்லா ஆஸ்பத்திரிகளையும் மூடிவிடலாமா?’ என்று கேட்டார் அப்பா.

‘அபத்தமாக பேசாதே. உலகம் என்பது பலவகையான சக்திகள் மோதி விளையாடுமிடம். ஒவ்வொரு ரூபமும் சக்திதான். டாக்டர் என்பதும் ஒரு சக்தி. அதை ஏன் கடவுள் பயன்படுத்திக் கொள்ளக் கூடாது? அவன் மட்டுமே எங்குமிருந்து, எல்லாவற்றையும் அவனே செய்து கொண்டிருந்தால் சலிப்பு தட்டாதா? ஆண்டவனை நம்பினால் எந்த கருவியை வைத்து, எப்போது, எங்கு, என்ன நடத்த வேண்டுமோ அதை நடத்துவான்’ என்றார் ராஜாராமன்.

‘நம்பாவிட்டாலும் உனக்கு நடப்பதுதானே நடக்கப்போகிறது? மனித முன்னேற்றம் அறிவால் மட்டுமே உண்டாகிறது. புலன்களுக்கு பொருந்தி வராத இதையெல்லாம் நம்பாதே என்று என்னறிவு சொல்கிறது’ என்றார் அப்பா.

‘உன் அறிவு நம்பாமல் இருக்கலாம். ஆனால் உன் உடலுக்கு நம்பிக்கை இருக்கும். உன் உடலும், இந்த நாட்டு மண்ணும் ஒன்றுதான். ஆயிரம் தலைமுறை நம்பிக்கை உன் உடலுக்கு உண்டு. இந்தியன் கொஞ்சம் நம்பிக்கை வைத்தாலே எல்லாம் சரியாகி விடும். இதுவே வெளிநாட்டுக்காரன் என்றால் அவன் உடம்புக்கு நம்பிக்கை இருக்காது. யோக சக்தி லேசில் உள்ளே நுழைய முடியாது’ என்றார் ராஜாராமன்.

‘அப்படியானால் வெளிநாட்டுக்காரருக்கு மருந்து மட்டும்தான் தெய்வீக சக்தி போலிருக்கிறது’ என்றார் அப்பா.

‘வெளிநாட்டுக்காரனுக்கு சிரமம் என்றாலும் முயன்றால் முடியாதது இல்லை. இந்தியனை விட அவன் அதிக தீவிரமான முயற்சி எடுக்க வேண்டும். கிரேக்க இளவரசன் டெமிட்ரிசின் உயிருக்கு ஆபத்து வந்தபோது அவன் அப்பா ஆன்டிகோனஸ் தியானம் செய்து மகனது நோயை தான் எடுத்துக் கொண்டான். மொகலாய இளவரசன் ஹுமாயூனுக்கு நோய் வந்தபோது அவன் அப்பா பர்கானத்து பாபர் ஆண்டவனுக்கு பிரார்த்தனை செய்து தன் உயிரை கொடுத்து பிள்ளை உயிரை காப்பாற்றினான்’ என்றார் ராஜாராமன்.

‘எந்த காலத்திலும் பெற்றவர்கள் உயிரை வாங்காமல் பிள்ளைகள் விடமாட்டார்கள் என்பதுதான் இந்த கற்பனைக் கதைகளிலிருந்து நான் புரிந்து கொள்வது. விஞ்ஞான காலத்தில் அறிவாளியான நீ இதையெல்லாம் நம்புவது ஆச்சரியமாக இருக்கிறது’ என்றார் அப்பா.

‘மருந்தால் குணமடைந்தவர்களுக்குத்தான் மருத்துவம் கணக்கு வைத்திருக்கிறது. குணமடையாதவர்களுக்கு கணக்கு வைப்பதில்லை. அந்த கள்ளக் கணக்கை காட்டி மருத்துவத்தை தவறில்லாத விஞ்ஞானமாக சித்தரிக்கிறார்கள். மேல்நாட்டுக்காரன் சொல்கிறான், விஞ்ஞானம் சொல்கிறது என்றால் விஞ்ஞான கால நவீன மனிதன் அப்படியே நம்புகிறான். ஆதிமனிதன் மந்திரவாதி மீது வைக்கும் நம்பிக்கைக்கும், நவீன மனிதன் மருத்துவத்தின் மீது வைக்கும் நம்பிக்கைக்கும் என்ன வித்தியாசம் இருக்கிறது? இத்தனை முறை மந்திரம் சொன்னால் நல்லது நடக்கும் என்று அவன் நம்பினான். இத்தனை முறை மருந்து உண்டால் நல்லது நடக்கும் என்று இவன் நம்புகிறான்’ என்றார் ராஜாராமன்.

‘மருத்துவம் மனிதனின் துன்பத்தை விலக்க நினைக்கும் நல்ல நோக்கம் கொண்டது. மருத்துவர்களில் எத்தனையோ நல்லவர்கள் உண்டு’ என்றார் அப்பா.

‘அறியாமையில் இருப்பவர்கள் நல்ல நோக்கத்தோடு ஆபத்தான காரியத்தை செய்கிறார்கள். மருத்துவம் மனிதனுக்கு, அவன் மனதிற்கு, உடலுக்கு கற்று தந்தது என்ன? பயம், அவநம்பிக்கை, மருந்தை சார்ந்திருப்பது. மருந்தை அவனால் சுலபத்தில் விட முடியாது’ என்றார் ராஜாராமன்.

‘மருந்தை குப்பை என்கிறாயா?’ என்றார் அப்பா.

‘அதை சாபவரம், நச்சமுதம் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். எத்தனையோ நோய்களை மருந்து குணப்படுத்துகிறது. எத்தனையோ சிக்கல்களை அறுவை சிகிச்சை சரி செய்கிறது. அதே சமயம், மனிதனின் நோயை எதிர்த்துப் போராடும் தன்மையையும், தன்னைத் தானே குணப்படுத்திக் கொள்ளும் தன்மையையும் அழிக்கிறது. மரபணுக்களும், மருந்தும்தான் நோய்களுக்குக் காரணம்’ என்றார் ராஜாராமன்.

‘நோயாளி மருந்து சாப்பிட்டால் குணமாகிறதே?’ என்றார் அப்பா.

‘மருந்து குணப்படுத்துகிறது என்பதை விட, மருந்தின் மீது மனிதனுக்கு இருக்கும் நம்பிக்கை குணப்படுத்துகிறது என்று சொல்வதுதான் சரி. ஆனால் மனிதன் தன்னுள் இருக்கும் சக்தியின் மீது வைக்கும் நம்பிக்கைக்கு எந்த நம்பிக்கையும் ஈடில்லை’ என்றார் ராஜாராமன்.

‘டாக்டர் சரியில்லை. மருந்தும் சரியில்லை! நோய் தீர்க்கும் நல்ல டாக்டர் ஒருவர் கூடவா உலகில் இல்லை?’ என்று கேட்டார் அப்பா.

‘நமக்குள் இருக்கும் ஆண்டவன்தான் எல்லாம் வல்ல டாக்டர். அவன்தான் சகலரோக நிவாரணி. மரணத்தைப் பற்றி பயப்படாமல் கடவுளிடம் பொறுப்பை விட்டால், அவன் திறமை லட்சம் டாக்டர்களின் கூட்டு முயற்சியை விட அதிகமானது என்று தெரியவரும். மருந்தின்றி குணப்படுத்துவதை மனித உடல் மறந்து விட்டது. ஆன்மீக சக்தியை மட்டும் நம்புகிறவனுக்கும் டாக்டர்கள் கைவிட்டபின் நோய் குணமாகும். நமக்குள் இருக்கும் நோய் தீர்க்கும் சக்தியை நாம் நம்பாதிருப்பதுதான் நம் பிரச்சினை. மருந்து உடலில் விஷமாகாதபோது, ஆன்மிக சக்தியின் ஆதரவு இருந்தால், மருந்து நோயை குணப்படுத்தும். சக்தியை நேரடியாக செயல்பட அனுமதித்தால் மருந்தே தேவைப்படாது’ என்றார் ராஜாராமன்.

அப்பா என்னைப் பார்த்து கேட்டார். ‘நீ என்ன சொல்கிறாய்?’ என்று கேட்டார்.

‘மனதில் பயமிருக்கும் போது மருந்து சாப்பிடுவேன். தைரியமாக இருக்கும்போது மருந்து சாப்பிட மாட்டேன். ஆனால் மருந்தில்லாமல் பல சமயங்களில் கடுமையான காய்ச்சலை ஒரு மணி நேரத்தில் சரி செய்திருக்கிறேன்’ என்றேன்.

‘எந்த வழியில்?’ என்று ஆர்வத்துடன் கேட்டார் ராஜாராமன்.

‘சில வருஷங்களுக்கு முன்னால் நம்மூரில் கோவண சாமியாரைப் பார்த்தேன்’ என்றேன்.

‘அந்த ஆள் குளிப்பதே இல்லையாமே’ என்றார் அப்பா.

‘ஆனால் அழுக்காக இருக்க மாட்டார். அவர் மீதிருந்து ரோஜாப்பூ வாசம் வரும்’ என்றேன்.

‘திருட்டுத்தனமாக குளித்துவிட்டு, காணிக்கையாக கிடைத்த காசில் சென்ட் வாங்கி போடுபவராக இருக்கும். அவர் கூட பழகினால் உன்னையும் கோவண சாமியாராக்கி விடுவார்’ என்றார் அப்பா.

‘அவர் பல விஷயங்கள் பேசுவார். அவருக்கு காய்ச்சல் வந்தால் அதை சரி செய்ய உடலை நன்றாக வியர்க்க வைப்பாராம். எனக்கு அடுத்த முறை காய்ச்சல் வந்தபோது, நிறைய தண்ணீர் குடித்து விட்டு, இரண்டு ஸ்வெட்டர் போட்டு, கனமான மூன்று கம்பளி போர்வைகளுக்குள் படுத்தேன். ஐந்து நிமிஷத்தில் வியர்வை ஊற்றாக வர ஆரம்பித்தது. லேசில் பொறுக்க முடியாத கசகசப்பு. பொறுத்துக் கொண்டேன். அரை மணி நேரத்தில் காய்ச்சல் சரியாகிவிட்டது’ என்றேன்.

‘பார்த்தாயா முருகேசா, உன் பிள்ளை மருந்தே இல்லாமல் சில சமயங்களில் தன்னைத் தானே குணப்படுத்திக் கொள்கிறான்’ என்றார் ராஜாராமன்.

‘பைத்தியக்காரத்தனம்! வைரஸ் அல்லது பாக்டீரியா உடலைத் தாக்கினால், உடல் எதிர்த்துப் போராடும். அதன் அறிகுறிதான் காய்ச்சல். கிருமியைக் கொல்லாமல் காய்ச்சல் எப்படி சரியாகும்? ஆதாரம் கேட்க மாட்டோம் என்கிற தைரியத்தில் மருந்தில்லா வைத்தியம் பற்றி பேசுகிறான். இவனைப் போய் அறிவாளி என்று நினைத்தேனே’ என்றார் அப்பா.

‘முதலில் உன் அறிவை சரி பார்த்துக் கொள்’ என்றார் ராஜாராமன்.

‘உனக்கு வயதாக, வயதாக கோபம் அதிகமாக வருகிறது. ரத்த அழுத்தம் அதிகமாகிவிடும். சாத்வீக உணவு சாப்பிடு. அடுத்த முறை நீ வரும்போது என்னென்ன சாப்பிட வேண்டுமென்று எழுதித் தருகிறேன்’ என்றார் அப்பா.

‘எப்போதும் சாப்பாடு பற்றிய நினைவுதானா?’ என்றார் ராஜாராமன்.

‘நான் அளவாக சாப்பிடுகிறவன். எதையும் மிதமிஞ்சி அனுபவிப்பவன் அல்ல’ என்றார் அப்பா.

‘ஆசையை அனுபவித்து விட வேண்டும் அல்லது விட்டுவிட வேண்டும். சரியோ, தப்போ அனுபவித்துவிட்டால் ஆசை கரைந்துவிட வாய்ப்பு உள்ளது. அனுபவிக்காத ஆசை, பேராசையாகி மனதை அரித்துக் கொண்டே இருக்கும்’ என்றார் ராஜாராமன்.

‘சில ஆசைகள் அனுபவித்தால் அதிகமாக வளரும்’ என்றார் அப்பா.

‘அதனால்தான் எந்த ஆசையையும் ஆர்வமாக மாற்ற வேண்டும் என்று யோகிகள் சொல்கிறார்கள்’ என்றார் ராஜாராமன்.

‘இரண்டும் ஒன்றுதானே?’ என்று கேட்டார் அப்பா.

‘அகம்பாவமிருந்தால் ஆசை. அது இல்லையென்றால் ஆர்வம்’ என்றார் ராஜாராமன்.

‘என் வீட்டிற்கு வரும் எவரையும் நான் பசியோடு இருக்க விட்டதில்லை. எல்லோரும் வயிறார சாப்பிட வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன். அதை என்னவென்று சொல்கிறாய்?’ என்றார் அப்பா.

‘அது ஆர்வம் போல தோன்றும் ஆசை. அடுத்தவர்கள் உன்னை நல்லவன் என்று பாராட்ட வேண்டும். அதுதான் உன் நோக்கம்’ என்றார் ராஜாராமன்.

‘சார். ஆன்மீகத்தைப் பற்றிய உங்கள் கருத்துக்களை கொஞ்சம் தெரிந்து கொண்டேன். நீங்கள் விபூதி பூசுவதும், அடுத்தவருக்கு அதை சிபாரிசு செய்வதும் எனக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கிறது!’ என்றேன்.

சிரித்தார் ராஜாராமன். ‘ஐம்பது வருஷ பழக்கம். வேறென்ன! செருப்பு போடாவிட்டால் தெருவில் நடக்க பதற்றமாக இருக்கிறது. விபூதி பூசாவிட்டால் முகத்தை கண்ணாடியில் பார்க்க சங்கடமாக இருக்கிறது! அடுத்தவரும் பூசி கொண்டால் எனக்கொரு துணை ஆகிவிடும். மற்றபடி விபூதிக்கும், எனக்கும் சம்பந்தமில்லை’ என்று கூறி விடைபெற்றார்.

அவர் போனபின் அப்பா ராஜாராமனைப் பற்றியும். அவர் சொன்னவற்றைப் பற்றியும் ஒரு வாரமாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தார். கேலியாகத்தான். ‘இதையெல்லாம் கேட்டால் ‘ஆத்திகனை விட நாத்திகன்தான் கடவுளை அதிகமாக நினைக்கிறான். அதனால் நாத்திகனுக்கு ஆண்டவனின் அனுகிரகம் அதிகமுண்டு’ என்று ராஜாராமன் உளறுவான்’ என்று அடிக்கடி சொல்லி சிரித்துக் கொண்டார்.

அவர் உடல்நிலை ஒவ்வொரு நாளும் மோசமாகிக் கொண்டு வந்தது.

அப்பா இருந்த அறையின் கதவில் செவ்வக துவாரம் ஒன்றிருக்கும். நோயாளியின் நிலையைப் பொறுத்து பச்சை, நீலம், அல்லது சிவப்பு நிறத்தில் அட்டை செருகப் பட்டிருக்கும். சிவப்பு நிறம் என்றால் மிகவும் அபாயம் என்று பொருள்.

ராஜாராமன் வந்து சென்ற ஒரு வாரம் கழித்து அப்பாவிற்கு இரண்டு சிவப்பு நிற அட்டைகள் வைக்கப்பட்டிருந்தன. இடது, வலது கைகளிலும், மூக்கிலும் குழாய்கள் மாட்டப்பட்டு, அவற்றின் மூலம் நீர், மருந்து, காற்று ஆகியவை தரப்பட்டுக் கொண்டிருந்தன. அவர் திட உணவை வாயால் உட்கொண்டு பல வாரங்கள் ஆகியிருந்தன. வாய் மூலம் எந்த உணவு தந்தாலும் அது குடலை கடுமையாக பாதிக்கும் என்ற எச்சரிக்கை தரப்பட்டிருந்தது. மெலிந்து போய்விட்டிருந்தார். மிக சன்னமான குரலில் சில வார்த்தைகள் பேசினால் கூட அவருக்கு மூச்சிரைக்க ஆரம்பித்தது.

அதிகாலையில் மயக்கத்தில் திணறலோடு ஏதேதோ பேசினார். எல்லாம் அவர் வாழ்வின் பழைய நிகழ்ச்சிகள். அப்போது ‘தப்புதான், தப்புதான்’ என்று முணுமுணுத்தார்.

அவரருகே குனிந்து ‘என்ன தப்பு?’ என்றேன்.

லேசாக கண்விழித்தவர் சன்னமான குரலில் தெளிவாகப் பேசினார். ‘அப்போது எனக்கு பத்து வயது. கிரிக்கெட் விளையாடும்போது நான் போட்ட பந்து, மரத்தடியில் சாப்பிட பிச்சை பாத்திரத்தோடு உட்கார்ந்த பையன் காலில் பட்டுவிட்டது. அவன் கோபத்தோடு என் பந்து மீது எச்சில் துப்பினான். எனக்கும் கோபம் வந்து விட்டது. அவன் பாத்திரத்தை மண்ணில் உருட்டிவிட்டேன். அன்னமெல்லாம் மண்ணில் விழுந்து விட்டது. அழுது கொண்டே ‘நான் நேற்றிலிருந்து சாப்பிடவில்லை. உனக்கென்ன, நன்றாக நான்கு வேளை சாப்பிட்டிருப்பாய்’ என்றான். ‘போடா’ என்று சொல்லிவிட்டு பந்தை எடுத்துக் கொண்டு வந்துவிட்டேன். இரண்டு மணி நேரம் விளையாடி முடித்தபின்தான் அவன் பசியோடு மரத்தடியில் சுருண்டு படுத்திருப்பதை கவனித்தேன். கஷ்டமாக இருந்தது. நானும், நண்பர்களும் சேர்ந்து அவனை எழுப்பி பன். பழம், டீ வாங்கி தந்தோம். சந்தோஷமாக சாப்பிட்டான். ஆனால் அவன் அழுகை இப்போது என் வயிற்றில் குடியேறிவிட்டது’ என்றார் அப்பா.

‘அது சிறியவர்கள் விளையாட்டு. கோபத்தில் செய்த தப்பைத்தான் அப்போதே சரி செய்து விட்டீர்களே’ என்றேன்.

‘சரி செய்யவோ, மாற்றவோ இதென்ன மனுஷன் போட்ட சட்டமா? பிரபஞ்ச சட்டத்திற்கு விதிவிலக்கு கிடையாது. சட்டம் என்றால் சட்டம்தான். தர்மதேவதை காந்தாரி மாதிரி கண்ணை கட்டிக் கொண்டிருப்பவள். எல்லாம் அறிந்தவனானாலும். அறியாப்பிள்ளையானாலும், ஆடுமாடு என்றாலும், மின்சாரக் கம்பியை தப்பாகத் தொட்டால் பலன் ஒன்றுதான். உனக்கு பசி என்றால் என்னவென்று தெரியாது. பசித்த ஏழை ரிஷிக்கு சமானம். கர்மவினையை அனுபவித்துதானே தீர்க்க வேண்டும்?’ என்றார் அப்பா.

‘உடலுறுப்புகளை மாற்றி உயிர் வாழ்கிறார்கள். காதலை மாற்றி குடும்பம் நடத்துகிறார்கள். கொள்கையை மாற்றி கோஷம் போடுகிறார்கள். முயற்சி செய்தால் எதையும் மாற்றலாம். கர்மத்தையும் மாற்றலாம். அது மற்றவர்களுக்கு. நீங்கள் பகுத்தறிவாளி. கர்மத்தை நம்பலாமா? எதையாவது கற்பனை செய்து கஷ்டப்படாமல் தூங்கப் பாருங்கள்’ என்றேன்.

‘உனக்குத்தான் ஒன்றும் புரியவில்லை. அறிவே இல்லாதவன்’ என்றார் அப்பா. பின் ‘கர்மத்தை மாற்ற முடியும் என்றா சொல்கிறாய்?’ என்று கேட்டுவிட்டு மீண்டும் மயக்கமாகி விட்டார். மயக்கத்தில் தெளிவாக பேசிக் கொண்டே இருந்தார். வெளியில் நடப்பதை அறிந்தவராகத் தெரியவில்லை.

டாக்டர் கோசலன் பள்ளியில் என்னோடு படித்தவர். குடும்ப நண்பர். இதே மருத்துவமனையில் வேலை பார்ப்பவர். காலையில் ரகசியமாக என்னிடம் ஒரு தகவல் சொல்லியிருந்தார். ‘இன்றோ, நாளையோ எல்லாம் முடிந்து விடும் என்று தலைமை டாக்டர் நினைக்கிறார். வேண்டிய ஏற்பாடுகளை இப்போதே செய்ய ஆரம்பித்துவிடு. மாமாவின் உடலில் இனி கெட்டு போவதற்கு எதுவுமே இல்லை.’

‘பின் எதற்காக அப்பாவை மருத்துவமனையில் வைத்திருக்க வேண்டும்?’ என்று கேட்டேன்.

சற்று தயங்கிய பின் கோசலன் ‘நீ ஆடிட்டர். உனக்குப் புரியும். மருத்துவமனை கட்டுவது போன்ற பெரிய திட்டங்கள் என்றால் வங்கிக் கடன் நிறைய வாங்க வேண்டியிருக்கும். அதெல்லாம் திருப்பிக் கட்ட வேண்டாமா? கடன் வாங்கியவன் நேர்மையாக நடந்து கொண்டால்தானே வங்கிகள் பிழைக்க முடியும்?’ என்றார்.

‘உள்ளதைத்தான் சொல்கிறாய்’ என்றேன்.

அதன்பின் பகல் வழக்கம் போல கழிந்தது. மாலை ஐந்து மணிக்கு மேல் இரண்டு மணி நேரமாக நர்சு உட்பட மருத்துவமனை பணியாளர்கள் எவருமே அப்பாவின் அறைக்குள் வரவில்லை. காரணம் தெரியவில்லை. அதை நான் பொருட்படுத்தவுமில்லை. நடப்பது நடக்கட்டும்.

முன்னிரவு நேரத்தில் ஜன்னலோரமாகப் போடப்பட்டிருந்த மேஜைக்கு அருகிலிருந்த நாற்காலியில் உட்கார்ந்து கொண்டு நிலவைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். நீல வண்ணக் கண்ணா வாடா பாடல் நினைவிற்கு வந்து புன்னகை எழுந்தது. சந்தோஷமாக இருந்தது. அடுத்தடுத்து அப்பாவைப் பற்றிய நல்ல நினைவுகள் எழுந்தபடி இருந்தன. அவர் சமைக்கும் உணவு வகைகள் நினைவிற்கு வந்தன. குகனின் சமையல் ராமனுக்கு பிடித்தது போல, அவர் சமையல் எல்லோருக்கும் பிடிக்கும்.

கம்ப ராமாயணத்து கங்கை படலத்தில் ஒரு காட்சி. காடேகிய ராமன், கங்கைக் கரைக்கு வந்தான். அவன்மீது பேரன்பு கொண்டிருந்த படகோட்டி குகன் ‘பக்குவப்படுத்திய சுவையான தேனையும், மீனையும் உணவாக உமக்குக் கொண்டு வந்தேன். உமது திருவுளம் என்னவோ?’ என்ற பொருள்பட ‘தேனும் மீனும் அமுதினுக்கு அமைவது ஆகத் திருத்தினென் கொணர்ந்தேன்; என்கொல் திருஉளம்?’ என்றான். இதுதானே சமர்ப்பணம்? ‘நான் கொணர்ந்தேன், நீ கொள்வாயாக’ என்ற வேண்டுகோளோ, பிரார்த்தனையோ, வற்புறுத்தலோ குகனிடம் இல்லை. ‘கொண்டு வருவது மட்டுமே நான் செய்யக் கூடியது. ஏற்பதும், ஏற்காததும் உன் விருப்பம். உன் திருவுளம் என்ன?’ என்று கேட்டான். ‘இவை வெறும் உணவல்ல. உன் உள்ளத்து உவகையாலும், அன்பாலும் அமைந்தவை. தவசீலர்களுக்கும், தேவர்களுக்கும் உரியவை. இவற்றை நான் ஏற்கிறேன்’ என்று மறுமொழி கூறி சைவனாக இருந்த ராமபிரான் அசைவனாக மாறுகிறான். எளியவனின் தூய சமர்ப்பணம், அவதார புருஷனையே மாற்றுகிறது. அது கர்மத்தை மாற்றாதா என்ன?

மேலே மலைமுடியில் கிடைக்கும் தேனையும். கீழே கடலடியில் கிடைக்கும் மீனையும் தன் தலைவனுக்கு கொண்டு வந்தான் குகன். உயர்ந்தது, தாழ்ந்தது என்ற பாகுபாடின்றி அனைத்தையும் தலைவனுக்கு அர்ப்பணம் செய் என்று குறிப்பால் உணர்த்துகிறானா இந்த படிப்பறிவில்லா படகோட்டி?

என்கொல் திருஉளம்!

அப்போது அப்பா சுவாசத்திற்காக போராடும் பெருமூச்சொலி என் கவனத்தை மாற்றியது. திரும்பி அப்பாவைப் பார்த்தேன். குழாய்கள் வழியே உடலுக்குள் செல்ல வேண்டியவை குழாய்களில் தேங்கி நின்று கொண்டிருந்தன. வாய் திறந்திருந்தது. கைவிரல்கள் ஒன்றோடு ஒன்று பின்னிக் கொண்டிருந்தன. நெஞ்சு ஏறி, இறங்கிக் கொண்டிருந்தது. கண்கள் செருகத் தொடங்கி இருந்தன. உடனே எச்சரிக்கை மணியை பல முறை அழுத்தினேன். அதன் ஒலியைக் கேட்டதும், டாக்டர்களும், நர்சுகளும் உடனே அறைக்கு வருவார்கள். வரவேண்டும். ஆனால் யாரும் வரவில்லை. அப்பாவின் தலை லேசாக சரியத் தொடங்கியது. நான் குழாய்களை அசைத்து விட்டேன். அப்பாவை பிடித்து மென்மையாக உலுக்கினேன். ஆனால் நிலைமை மோசமாகிக் கொண்டே வந்தது.

எல்லோரும் எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் நேரம் வந்து விட்டதா? நெருங்கிய உறவினரின் மரணம் உட்பட எந்த மரணத்தையும் சாதாரண செய்தியாகவே எடுத்துக் கொள்வது என் சுபாவம் அல்லது வழக்கம். எவரது இறுதி நிகழ்ச்சியிலும் கலந்து கொள்வதுமில்லை. அதன் காரணம் மதச்சட்டமோ, ஆன்மீக கொள்கையோ அல்ல. ‘மனித உடல் மனிதனல்ல. ஆன்மாதான் மனிதன். உடல் ஆன்மாவின் ஆடை. நைந்து, கிழிந்த ஆடையை கழற்றி மண்ணில் வீசி எறிவது மரணமாகாது. ஆன்மாவிற்கு மரணமில்லை, உடலுக்குத்தான் மரணம்’ என்ற உபநிஷத வாக்கியம் என்னுள் சென்று தங்கி விட்டிருப்பது காரணமாக இருக்கலாம். பிறரது துயரத்தையும், கண்ணீரையும் என்னுடையவையாக பாவனை செய்து கொள்ளும் எழுத்தாள பலவீனமும் காரணமாக இருக்கலாம்.

அறையை விட்டு வெளியே வந்தேன். மனித நடமாட்டமே இல்லை. நர்சுகளின் அறைக்கு சென்றேன். எவருமில்லை. டாக்டர்களின் அறைக்கு சென்றேன். அங்கும் எவருமில்லை. அதைப் பற்றி கவலைப்படாமல் மின்விளக்குகளும், மின்விசிறிகளும் தங்கள் கடமையை சரியாக செய்து கொண்டிருந்தன.

மிகவும் வயதான பெண் ஒருவர் வராண்டா மூலையிலிருந்த குடிநீர் யந்திரத்திலிருந்து நீர் பிடித்து பருகிக் கொண்டிருந்தார். அங்குமிங்கும் அல்லாடிக் கொண்டிருந்த என்னைப் பார்த்து புன்னகைத்தார். ‘டாக்டர் ஒருவர் ஜாதி பெயரை சொல்லி நர்சை திட்டி விட்டாராம். பெரிய சண்டையாகி விட்டது. ‘டாக்டர் மன்னிப்பு கேட்டால்தான் வேலை செய்வோம்’ என்று சொல்லி நர்சுகள் சங்கம் வேலை நிறுத்தம் செய்கிறது. ‘மன்னிப்பு கேட்க வேண்டிய அவசியமில்லை. நர்சு பொய் சொல்கிறார். அவரை விலக்கினால்தான் வேலை செய்வோம்’ என்று சொல்லி டாக்டர்கள் சங்கம் வேலை நிறுத்தம் செய்கிறது. எல்லோரும் தரைதளத்தில் கூடி கோஷம் போட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். மற்ற பணியாளர்கள் சண்டையை வேடிக்கை பார்க்கப் போய்விட்டார்கள். லிப்ட்டை கூட மூடிவிட்டார்கள். இரண்டு மணிநேரமாக களேபரமாக இருக்கிறதே, உங்களுக்கு தெரியாதா?’ என்றார்.

தெரியாது என்று தலையசைத்து விட்டு ‘அப்பா ஆபத்தான நிலையில் இருக்கிறார்’ என்றேன்.

‘கீழே போய் பார்ப்போம்’ என்றார் மூதாட்டி.

அப்பாவைப் பற்றிய பதற்றத்தை மறைத்துக் கொண்டு ‘நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன். உங்களுக்கேன் மாடியிறங்கும் சிரமம்?’ என்றேன்.

‘அதிலென்ன சிரமம்? எனக்கு தொண்ணூற்றேழு வயதுதானே ஆகிறது! நானும் கீழேதான் போகிறேன்’ என்றார் மூதாட்டி. நம்புவதற்கு சிரமமாக இருந்தது.

அவர் மறுத்தபோதும் அவரது கையிலிருந்த பையை நான் பலவந்தமாக வாங்கிக் கொண்டேன். என்னோடு மெதுவாக படியிறங்கினார்.

‘என் கொள்ளுபேரனுக்கு சுகமில்லை. பார்க்க வந்தேன்’ என்றார் மூதாட்டி.

‘வீட்டில் வேறு யாருமில்லையா?’ என்றேன்.

‘பையனை பார்த்துக் கொள்வதற்காக எல்லோருமே ஆஸ்பத்திரியில்தான் இருக்கிறார்கள். அதுவா முக்கியம்? அவனுக்கு உடம்பு சரியாக வேண்டாமா? அதனால்தான் நான் வந்தேன்’ என்றார் மூதாட்டி.

புரியாமல் ‘நீங்கள் டாக்டரா?’ என்றேன்.

‘நல்ல வேளையாக இல்லை’ என்ற மூதாட்டி ‘அப்பாவிற்கு என்ன?’ என்றார். நான் சொன்னவற்றை கவனமாக கேட்டுக் கொண்டார்.

அங்குமிங்கும் நான் பார்த்தபடி படியிறங்குவதைக் கண்ட மூதாட்டி ‘யாரைத் தேடுகிறீர்கள்?’ என்று கேட்டார்.

‘டாக்டர் கோசலன் என் நண்பர். அவர் ஏதேனும் உதவி செய்யக்கூடும்’ என்றேன்.

‘உயரமாக, தடியாக, பெரிய மீசை வைத்த பையனா? கையில் ஸ்டேதஸ்கோப்பிற்கு பதில் கயிறும், ஸ்கூட்டருக்கு பதில் எருமையும் தந்தால் யமனுக்கும், கோசலனுக்கும் குழப்பம் வந்து விடும்’ என்றார் மூதாட்டி. நான் புன்னகைத்தேன்.

கீழே ஒரே குழப்பமாகவும், சத்தமாகவும் இருந்தது. டாகடர்களும், நர்சுகளும் தனித்தனி குழுவாக பிரிந்து உட்கார்ந்து கொண்டு தங்களுக்குள் சிரித்துப் பேசிக் கொண்டிருந்தனர். எனக்கு நன்கு அறிமுகமாகிருந்த நர்சுகளையும், டாக்டர்களையும் அணுகி அப்பாவின் நிலையைக் கூறினேன். அனுதாபத்துடன் கேட்டுக் கொண்டனர். ‘உங்கள் நிலைமை புரிகிறது சார். இதோ, இந்த பிரச்சினையை தீர்த்துவிட்டு வந்து விடுகிறோம்’ என்றனர். ‘டாக்டர் கோசலன் எங்கே?’ என்று விசாரித்தேன். ‘வீட்டிற்கு போயிருக்கிறார், அரைமணி நேரத்தில் வந்து விடுவார்’ என்றனர்.

நான் விசாரித்து முடிக்கும்வரை மூதாட்டி என்னுடனே இருந்தார். பின் என் கைகளை பற்றி பல வரிசைகளாகப் போடப்பட்டிருந்த நீல நிற பிளாஸ்டிக் இருக்கைகள் இருந்த வரவேற்பறைக்கு அழைத்து சென்று, என்னை உட்கார வைத்து தானும் அமர்ந்து கொண்டார்.

‘நான் அறைக்கு போக வேண்டும், அப்பா தனியாக இருக்கிறார்’ என்றேன்.

‘நோயாளி கூடவே இருப்பதும், விலகி இருப்பதும் சந்தர்ப்ப சூழ்நிலையைப் பொறுத்து செய்ய வேண்டியது’ என்றார் மூதாட்டி.

‘இப்போது நான் இருக்க வேண்டியது அவசியம்’ என்றேன்.

‘உன் அப்பா பிழைத்துக் கொள்வார்’ என்றார் மூதாட்டி.

‘எப்படி சொல்கிறீர்கள்?’ என்று கேட்டேன்.

‘என் அனுபவ ஞானத்தால் இங்கே நடக்கும் நிகழ்ச்சிகளைப் பார்த்து சொல்கிறேன். மருந்து சூழல் உன் அப்பாவை விட்டு தானாக விலகி இருக்கிறது. நல்லது நடக்கப் போகிறது. நீ பதட்டப்படாமலிரு’ என்றார் மூதாட்டி.

‘நான் அவர் பிள்ளை. அப்பா பிழைக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன். அவர் கூட இருப்பது என் கடமை’ என்றேன்.

‘உன் மனம் மேற்பரப்பில் மட்டும் அப்படி நினைக்கிறது. அவ்வளவுதான் என்று டாக்டர் சொன்னதைத்தான் உன் மனம் உண்மை என நம்புகிறது. இந்த நேரத்தில் நீ அவர் கூட இருக்கக் கூடாது’ என்றார் மூதாட்டி.

கோசலன் வர நேரமாகும். வேறு டாக்டரோ, நர்சோ வரப்போவதில்லை. அப்பாவிற்கு என்னால் என்ன சிகிச்சை தர முடியும்? இந்த பெண்மணி சொல்வது உண்மையாக இருந்துவிட்டு போகட்டுமே.

‘தம்பி, நான் அறுபது வருஷங்களாக ஆன்மீக சக்தி என்னவெல்லாம் செய்கிறது என்று பார்த்து வருகிறேன். நோயை அது தீர்க்க வேண்டுமானால், பல விஷயங்கள் ஒத்துழைக்க வேண்டும். பலதரப்பட்ட ஆன்மீக சக்திகள் உண்டு. அவற்றின் வீச்சும், தீவிரமும் முக்கியம். நோயாளியின் நம்பிக்கை, ஆன்மீக சக்திக்கு வாசலை திறந்து வைக்கும். அவருக்கு வைத்தியம் பார்ப்பவருக்கு சக்தியிடம் நம்பிக்கை இருந்தால் உடனே பலன் தெரியும். இல்லையென்றால் மெல்ல பலன் தெரியும். நோயாளி இருக்கிற சூழலும், அவரை சுற்றி இருக்கிறவர்கள் மன நிலையும் வாழ்வா, இல்லையா என்பதை முடிவு செய்யும். நோயாளிக்கும், அவர் கூட இருப்பவருக்கும் இடையே உள்ள உறவு, அதிலிருக்கும் நுட்பங்கள் என்னவெல்லாம் செய்யும் தெரியுமா!’ என்றார் மூதாட்டி.

‘கூட இருப்பவர்கள் என்ன செய்து விடப் போகிறார்கள்?’ என்று கேட்டேன்.

‘நோயாளி பலவீனமாக இருப்பார். அவரை சுற்றி இருப்பவர்கள்தான் பொதுவாக நோயாளிக்கு குணமாவதை துரிதப்படுத்துவார்கள் அல்லது தள்ளிப் போடுவார்கள். நோயாளி கூட நாமிருப்பதும், இல்லாமலிருப்பதும் முக்கியமல்ல. நம் மனநிலை, நம்பிக்கை எப்படி இருக்கிறது என்பதுவே முக்கியம். என் கொள்ளுபேரன் சரியாகப் படிக்க மாட்டான். பள்ளிக்கூடம் போக பிரியப்பட மாட்டான். மூன்று நாள் காய்ச்சல் வந்தது. வீட்டில் அத்தனை பேரும் அவனை கவனித்தார்கள். ‘எப்போது சரியாகிறதோ அப்போது பள்ளிக்கூடத்திற்கு போனால் போதும், படிப்பு முக்கியமில்லை. நீதான் முக்கியம்’ என்றார்கள். தான் முக்கியஸ்தன் ஆகிவிட்டது பேரனுக்கு புரிந்து விட்டது. உடனே காய்ச்சல் மீது பிரியம் வந்துவிட்டது. ஒரு மாதமாகியும் குணமாகவில்லை. அதைத்தான் என் வீட்டு மனிதர்களிடம் சொல்லிவிட்டு வந்தேன்’ என்றார் மூதாட்டி

அவர் என்ன சொன்னபோதும், கொஞ்சம் கலக்கமாகத்தான் இருந்தது.

‘யோக சக்தி மீது நம்பிக்கை இருக்கிறது. ஆனால், நமக்கோ, நம் குடும்பத்தினருக்கோ ஏதாவது பிரச்சினை வந்தால் படபடப்பு வந்துவிடுகிறது’ என்றேன்.

‘வெள்ளத்தில் சிக்கிய படகு போல மனம் பயத்தில் அல்லாடும். பயப்படாதே’ என்றார் மூதாட்டி.

படகு. படகோட்டி. குகன். தேன். மீன். என்கொல் திருஉளம்!

மனம் அமைதியடைந்தது. அப்பாவை பிரம்மத்தின் முன் வைத்து என்கொல் திருஉளம் என்றேன். அத்வைதி அல்லவா? ராமனின் முன் வைக்க முடியாதே! புன்னகை எழுந்தது. அதை சிரமப்பட்டு மறைத்துக் கொண்டேன்.

‘சந்திரசேகரன்! சந்திரசேகரன்!’ என்று என் தோளை கோசலன் லேசாக தட்டியபோது விழித்துக் கொண்டேன். ‘என்னைத் தேடினாயாமே. என்ன விஷயம்?’ என்று கேட்டார்.

கோசலனிடம் அப்பாவின் நிலைமையைப் பற்றி சொன்னேன்.

‘கூட்டத்தில் ஒருவனாக நிற்கும் போது ‘நான் என்ன செய்வது, நடப்பதற்கு நான் பொறுப்பில்லை’ என்று தோன்றுகிறது. ஆனால், தனி மனிதனாக குற்ற உணர்வு உண்டாகிறது. மாமாவை நீ விட்டுவிட்டு வந்து அரைமணி ஆகிவிட்டது. எல்லாம் முடிந்திருக்கும். ஆனால், கடைசி நேரத்தில் நீ கூட இருக்காமல் இங்கே ஏன் உட்கார்ந்திருக்கிறாய்?’ என்றார்.

திரும்பிப் பார்த்தேன். மூதாட்டி புன்னகைத்தார்.

‘அப்பாவோடு தனியாக இருக்க பயமாக இருந்தது. நீ என்னோடு வந்து அவரைப் பார்க்க முடியுமா?’ என்று கோசலனிடம் கேட்டேன்.

சற்று யோசித்துவிட்டு ‘நான் மட்டும் வேலை செய்தால் சங்கத்தில் கருங்காலி என்று கேலி செய்வார்கள். தேவையில்லாத பிரச்சினை’ என்றார்.

‘டாக்டர்கள் சங்கம் வைக்கலாமா?’ என்று கேட்டேன்.

‘கூடாதுதான். ஆனால் வைத்திருக்கிறோமே!’ என்ற கோசலன் ‘நீ மேலே போயிரு. நான் யாருக்கும் தெரியாமல் வருகிறேன்’ என்றார்.

மூதாட்டியிடம் விடை பெற்றுக் கொண்டு மேலே சென்று நான்காவது மாடியில் படிக்கட்டு அருகே காத்திருந்தேன். சிறிது நேரத்தில் கோசலன் சத்தமில்லாமல் படியேறி வந்தார். ‘நல்ல வேளை, யாரும் என்னை பார்க்கவில்லை’ என்றார். அவரோடு அப்பாவின் அறைக்குள் நுழைந்தேன்.

அப்பா படுக்கையில் நிமிர்ந்து உட்கார்ந்து செய்தித் தாளைப் புரட்டிக் கொண்டிருந்தார். குழாய்களும், மருந்து குப்பிகளும், அவற்றை தாங்கும் கம்பிகளும் அகற்றப்பட்டு ஒரு மூலையில் வைக்கப்பட்டிருந்தன.

டாக்டர் கோசலன் என்னைப் பார்க்க, நான் அப்பாவைப் பார்த்தேன்.

‘பொறுப்பில்லாமல் எங்கே போய்விட்டாய்? உன்னை வெகு நேரமாகக் காணோமே என்று பயந்து கொண்டிருந்தேன். உனக்கு ஒன்றுமில்லையே?’ என்று கேட்டார் அப்பா. குரல் தெளிவாகவும், பலமாகவும் இருந்தது.

‘டியூபுகளை எடுத்தது யார்?’ என்று கேட்டேன்.

‘நீ அனுப்பி வைத்த நர்சுதான். பெயர் என்னவோ சொன்னாளே. மறந்து விட்டேன்’ என்றார் அப்பா.

‘நான் யாரையும் அனுப்பவில்லையே! எல்லோரும் வேலை நிறுத்தம் செய்கிறார்கள். கோசலன் மட்டும்தான் அறைக்கு வர சம்மதித்தார்’ என்றேன்.

அப்பா சிரித்தார். ‘கோசலன், இவன் தன்னை ஞாபகசக்தி நிபுணன் என்று சுயபெருமை பேசி மற்றவர்களுக்கு வழி சொல்கிறான். ஆனால் சொந்த வாழ்க்கையில் சின்ன விஷயங்களைக் கூட மறந்து விடுகிறான்!’ என்றார்.

நாற்காலியில் அமர்ந்த கோசலன் ‘மாமா, என்ன நடந்தது என்று விவரமாகச் சொல்லுங்கள்’ என்றார்.

‘கொஞ்ச நேரத்திற்கு முன்னால் எனக்கு மூச்சு விட சிரமமாக இருந்தது. இந்த கிறுக்கு பயலோ இளவயதுப் பெண்ணைப் பார்ப்பது போல நிலாவைப் பார்த்து சிரித்துக் கொண்டிருந்தான். அப்புறம் என் தோள்களைப் பிடித்து முரட்டுத்தனமாக உலுக்கினான். என்ன தோன்றியதோ என்னை அப்படியே விட்டு விட்டு வெளியே ஓடிப் போய்விட்டான். பத்து நிமிஷம் ஒரே வலி, வேதனை. அப்போது ஒரு சின்ன பையன் வந்தான். ‘போகலாமா’ என்று கேட்டான். அவன் வாய்விட்டு கேட்கவில்லை. எனக்கு அப்படி தோன்றியது. ‘அவசரகோலத்தில் எப்படி போகமுடியும்? பிள்ளைகளில் ஒருவருக்கு கூட இன்னும் கல்யாணம் பண்ணி வைக்கவில்லை. மனைவிக்கு எதிர்காலத்திற்கென்று எந்த ஏற்பாடும் செய்யவில்லை. அதெல்லாம் கூட பரவாயில்லை. வீட்டுக்கடனை இன்னும் கட்டி முடிக்கவில்லை. கட்டாமல் போனால் கடன்காரர்கள் கேவலமாக பேசுவார்கள்’ என்று நினைத்தேன். அந்த சின்ன பையன் ஒன்றும் சொல்லாமல் போய்விட்டான். ‘சரி, இன்னும் கொஞ்ச நாளாகட்டும்’ என்று அவன் சொன்னது போலவும் இருந்தது’ என்றார் அப்பா.

‘எந்த பக்கமாக வந்தான்? எப்படி போனான்? பணம், பொருள் எல்லாம் பத்திரமாக இருக்கிறதா?’ என்றார் கோசலன்.

‘அதையெல்லாம் கவனிக்கும் நிலையிலா நானிருந்தேன்?’ என்றார் அப்பா.

‘நிர்வாகியிடம் சொல்லி பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகளை பலப்படுத்த வேண்டும். மாமா, நீங்கள் மேலே சொல்லுங்கள்’ என்றார் கோசலன்.

‘அதன்பின் ஒரு இளம்பெண் வந்தாள். வந்தவள் என் பக்கத்தில் நின்று சிறிது நேரம் என் முகத்தை பார்த்துக் கொண்டே இருந்தாள். ‘இறந்து விடுவோம் என்று பயமாக இருக்கிறதா?’ என்று கேட்டாள். ‘அதெல்லாம் இல்லை. ஆனால் சில கடமைகள் இருக்கின்றன’ என்று திக்கி திணறி சொன்னேன். ‘உங்கள் உடம்பு சரியாகும் என்ற நம்பிக்கை இருக்கிறதா?’ என்று கேட்டாள். ‘இருக்கிறது’ என்றேன். ‘அப்படியானால் சரி’ என்று சொல்லிவிட்டு எல்லா டியூபுகளையும் எடுத்து விட்டாள். என் வயிற்றில், அறுவை சிகிச்சை செய்த இடத்தில் கைவைத்து சிறிது நேரம் அழுத்தினாள். எல்லா வலியும் போய்விட்டது. கொஞ்ச நேரம் நெஞ்சை தடவிக் கொடுத்தாள். சரியாக மூச்சு விட முடிந்தது. என் கையை பிடித்து தூக்கி விட்டாள். என்னால் எழுந்து உட்கார முடிந்தது’ என்றார் அப்பா.

‘குழந்தைகள் வாசிக்கும் தேவதை கதையில்தான் இப்படி நடக்க முடியும்’ என்று என்னிடம் மெல்லிய குரலில் கூறினார் கோசலன்.

‘ஆனால் நடந்ததாக அப்பா சொல்கிறாரே’ என்றேன்.

‘அந்தப் பெண் ‘நன்றாக சாப்பிட வேண்டும். அதுதான் உங்களுக்கு மருந்து’ என்றாள். ‘நான் சாப்பிட தயார்தான். டாக்டர் அனுமதிக்கவில்லையே. எனக்கு நோய் வருவதற்கு முன்பே வீட்டில் ‘வயதாகிறது. சாப்பாட்டை குறைக்க வேண்டும்’ என்று சொல்லி பட்டினி போட ஆரம்பித்து விட்டார்கள்’ என்றேன். ‘இன்றிலிருந்து நீங்கள் நன்றாக சாப்பிடலாம்’ என்று கூறிவிட்டு தன பையிலிருந்து ஒரு டிபன் பாக்ஸ் எடுத்தாள். அதில் அன்னம், காரமீன் குழம்பு, நாட்டு கோழி வறுவல் இருந்தன. ‘எல்லாம் உங்களுக்குத்தான்’ என்றாள். ஒரே மூச்சில் சாப்பிட்டுவிட்டேன். அருமை, அருமை! இப்படி ஒரு சுவையான உணவை நான் இதுவரை சாப்பிட்டதே இல்லை’ என்றார் அப்பா.

‘அது எப்படி சாத்தியம்? ஒரு வாய் கூட உள்ளே போயிருக்க வாய்ப்பில்லை’ என்றார் கோசலன்.

நான் அப்பாவின் உள்ளங்கையை முகர்ந்து பார்த்தேன். சோப்பு வாசனை வந்தது. ‘மீன் குழம்பு சாப்பிட்டதாக சொன்னீர்களே’ என்றேன்.

‘காரமீன் குழம்பு! மருத்துவமனையில் எதற்கு மீன்வாசம் என்று நினைத்து சாப்பிட்ட பின் சோப்பு போட்டு கழுவி விட்டேன்’ என்றார் அப்பா.

‘அவள் வேறென்ன சொன்னாள்?’ என்றார் கோசலன்.

‘சாப்பிட்ட பின் நன்றாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தோம். நம் கன்னடத்தில்தான் பேசினாள். அவளுடையது நல்ல பெயர். மறந்து விட்டேன். ஆனால் அவளுருவம் மனதில் பதிந்து விட்டது. ‘நோயைப் பற்றி நினைத்துக் கொண்டிருந்தால், நோய் தீர நாளாகும். இனிமேல் மருந்து, நோய் பற்றி நினைக்கவோ, பேசவோ வேண்டாம். நினைப்பதென்றால் சத்துணவு, ஆரோக்கியத்தை பற்றி மட்டும் நினைத்தால் போதும்’ என்றாள். அவள் வந்து போன பின் இந்த அறையே வேறு மாதிரி ஆகிவிட்டது. அவள் போட்டிருந்த ரோஜாப்பூ சென்ட் வாசனை இப்போது கூட வருகிறது!’ என்றார் அப்பா.

‘எனக்கு டெட்டால் வாசம் வருகிறது’ என்றார் கோசலன்.

‘எனக்கு பினாயில் வாசம் வருகிறது’ என்றேன்.

‘அவள் டாக்டரா, நர்சா?’ என்று கேட்டார் கோசலன்.

‘தெரியவில்லையே! சின்னப் பெண்தான். மிக லட்சணமானவள். தங்க பார்டர் போட்ட வெள்ளை பட்டு சேலை கட்டியிருந்தாள். டாக்டர்கள் என்றால் வெள்ளை கோட்டு போட்டு அதட்டி பேசுவார்கள். வெள்ளை கோட்டு போடாமல் இனிமையாகப் பேசினாள். அதனால் நர்ஸ் என்று நினைத்துக் கொண்டேன்’ என்றார் அப்பா.

‘வேறென்ன பேசினீர்கள்?’ என்று கேட்டேன்.

‘என்னென்னவோ பேசினோம். எல்லாம் மறந்துவிட்டது. போகும்போது ‘அன்பளிப்பு எதுவும் கிடையாதா?’ என்றாள். ‘எனக்கு பெண் குழந்தை இல்லை. நீதான் இனி என் மகள். என்னிடம் இருக்கும் எல்லாமே உனக்குத்தான்’ என்றேன். ‘உடம்பு சரியாகும் வரைதான் என் நினைப்பிருக்கும். அப்புறம் என்னை நினைக்கவா போகிறீர்கள்?’ என்று சிரித்துக் கொண்டே சொல்லிவிட்டுப் போய்விட்டாள்’ என்றார் அப்பா.

‘கோசலன், இங்கே பல நோயாளிகள் இருக்கிறார்கள். அவர்களில் வேறெவரையோ கவனிக்க அனுப்பப்பட்டவள் அறைமாறி வந்து விட்டாளோ?’ என்றேன்.

‘அது நடக்க சாத்தியமுண்டு. ஆனால் மாமா எழுந்து உட்கார்ந்து பேசுகிறாரே! இது நடக்க சாத்தியமே இல்லையே?’ என்றார் கோசலன்.

‘ஆனால் நடந்திருக்கிறதே’ என்றேன்.

எனக்கு மட்டும் கேட்கும் மெல்லிய குரலில் கோசலன் பேசினார். ‘என் அறிவிற்கு தெரிந்தவரை இது நடக்க உளவியல் நோக்கில் ஒரே ஒரு சாத்தியம் உண்டு. அளவற்ற துன்பம், அழுத்தம் ஏற்படும்போது மனிதனின் ஆழ்மனக் கற்பனைகள், பிம்பங்கள், ஆசைகள் வெளியே வருகின்றன. குழப்பத்தில் இருக்கும் மனிதன் தன் கற்பனையால் உண்டான பிம்பங்களைக் கண்டு நிகழ்ச்சிகள் நிஜமாகவே நடப்பதாக நினைத்துக் கொள்கிறான். அது போன்ற சந்தர்ப்பங்களில் அவனுக்குள் அசாதாரணமான படைப்பூக்கமும், பலமும் உண்டாகும்.’

‘எந்த சிறு குழந்தையும் இது போன்ற கற்பனை கதைகளை உண்மையாக நடந்தது போல சொல்லும்’ என்றேன்.

‘ஆமாம். அது போன்ற பலத்தினால்தான் உளுத்துப்போன, ஒன்றுமே இல்லாத உடலை வைத்துக் கொண்டு மாமா தெம்பாக நிமிர்ந்து உட்கார்ந்திருக்கிறார். மனோமயக்கத்தில் அவரேதான் டியூபுகளை கழற்றி இருக்கிறார். கன்னடத்து இளம்பெண் வந்து குணப்படுத்தி விட்டுப்போனதாக சொல்கிறார். ஆனால் அவரால் ஒரு ஆதாரமும் தர முடியவில்லை. இந்த உளவியல் காரணத்தை தவிர வேறொன்றும் சொல்வதற்கில்லை. இன்னும் சிறிது நேரத்தில் விழுந்து விடுவார். எதுவும் சாப்பிடவும் முடியாது. எல்லாம் முடிந்து விடும்’ என்றார் கோசலன்.

‘அங்கே என்ன ரகசியம்? கோசலன் ஏதாவது அன்பளிப்பு கேட்கிறானா?’ என்று கூறி உரக்க சிரித்தார் அப்பா.

‘கேட்டாலும் உங்களால் கொடுக்க முடியாதே! எல்லாவற்றையும் உங்கள் புதிய தத்துப் பெண்ணுக்கு கொடுப்பதாக சொல்லி விட்டீர்களே!’ என்றார் கோசலன்.

மீண்டும் உரக்க சிரித்தார் அப்பா. ‘நான் பெற்ற மூன்றுமே வெற்றுத் தடியர்கள். பெண் குழந்தை இல்லை என்று எத்தனையோ வருடங்களாக நானும், இவன் அம்மாவும் வருத்தப்பட்டு கொண்டிருக்கிறோம். பாரப்பா கோசலன், பையன் என்பதால் தகப்பன் மூச்சுக்கு திணறும்போது அப்படியே விட்டுவிட்டுப் போய் விட்டான். இதுவே பெண் என்றால் அப்படி செய்திருப்பாளா? பெண்பிள்ளை பெண்பிள்ளைதான்’ என்றவர் தொடர்ந்து ‘பக்கத்துத் தெருவில் புதிதாக ஒரு ஒட்டல் வந்திருக்கிறதாம். கொத்து பரோட்டாவும். மட்டன் சால்னாவும் பிரமாதமாக இருக்கிறதாம். இந்த பத்திரிக்கையில் செய்தி வந்திருக்கிறது’ என்றார்.

ஏதோ சிந்தனையுடன் ‘என்னால் நம்ப முடியவில்லை’ என்றார் டாக்டர் கோசலன்.

‘என்னாலும் நம்ப முடியவில்லைதான். நம்மை விடவா ஓட்டல்காரன் நன்றாக சமைத்து விடப் போகிறான்? ஆனால் எதையும் சாப்பிட்டுப் பார்த்தால்தான் ஒரு முடிவிற்கு வர முடியும். இந்த கன்னடத்து பெண்ணை சமையலுக்கு வைத்து ஒரு ஒட்டல் ஆரம்பித்தால், அவளுடைய காரமீன் குழம்பிற்காகவே வியாபாரம் பிரமாதமாக நடக்கும்’ என்றார் அப்பா.

‘என்னால் நம்பவே முடியவில்லை’ என்றார் கோசலன்.

நான் அப்பாவையே பார்க்க ‘எனக்காக சொல்லவில்லையப்பா. நேரமாகிறதே. நீயும், கோசலனும் நல்லதாக ஏதாவது சாப்பிடுங்களேன் என்ற அர்த்தத்தில்தான் சொன்னேன்’ என்று சமாளித்தார் அப்பா.

‘சரி’ என்றேன்.

பின் அப்பா ‘அசைவம் சாப்பிட்டால், வாழைப்பழமும், பீடாவும் சாப்பிட வேண்டும். ஜீரணத்திற்கு நல்லது என்று பெரியவர்கள் சொல்லி இருக்கிறார்கள். பெட்டிக்கடை வரை கொஞ்சம் நடைபோட்டு விட்டு, அவற்றை வாங்கி வந்து விடுகிறேன்’ என்றார்.

‘நான்காவது மாடியிலிருந்து இறங்கப் போகிறீர்களா?’ என்று கேட்டேன்.

‘ஏன்? எனக்கென்ன கேடு?’ என்று கேட்டுக் கொண்டே கட்டிலிலிருந்து இறங்கினார் அப்பா.

அடுத்து வந்த ஒரு வாரமும் அப்பா நன்றாக சாப்பிட்டார். நாளுக்கு நாள் தெம்பு அதிகரித்தது. பெட்டிக்கடையில் பழமும், பீடாவும் வாங்க தினமும் நான்கு மாடிகள் தனியாக ஏறி இறங்கினார்.

டாக்டர் கோசலன் ’என் உளவியல் விளக்கம் தவறாகிவிட்டது. அதனால் மாமா கூறுவது சரி என்றாகி விடாது. அவர் சொல்லும் பெண்ணை நேரில் பார்த்தால் மட்டுமே அவள் உண்மையில் இருக்கிறாள் என என்னால் நம்ப முடியும். அதுவரை மாமா சொன்னதை மயக்க நிலையில் உண்டான கற்பனை என்றுதான் நினைப்பேன். எப்படி சாப்பிடுகிறார், எப்படி ஜீரணமாகிறது என்பதை தலைமை டாக்டர்தான் விளக்க வேண்டும்’ என்று கூறி விட்டார்.

தலைமை மருத்துவர் ‘இந்த கேசை என்னால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. வீட்டிற்கு அனுப்பி விடுங்கள்’ என்று கூறி சிகிச்சையிலிருந்து விலகிக் கொண்டு விட்டார்.

ஒரு வாரத்திற்குள் அப்பா பூரண நலம் பெற்று வீடு திரும்பி விட்டார். அதன்பின் அப்பா பல வருடங்கள் உயிரோடு இருந்தார். சில மாதங்களுக்குள் அப்பா விருப்ப ஓய்வு பெற்று, போராட்டத்திற்கு பின் ஓய்வூதியமும் வரத் தொடங்கி விட்டது. நாளெல்லாம் அலையும் சுயதொழில் செய்து வந்தார். கடுமையாக உழைத்தார். உடல் ஒத்துழைத்தது. எல்லா கடன்களும் அடைக்கப்பட்டு விட்டன. அம்மாவிடம் தங்க நகைகளும், வங்கியில் வைப்புத் தொகையும் சேர்ந்தன. பிள்ளைகள் அனைவரும் சுய சம்பாத்தியத்தில் வாழத் தொடங்கி விட்டோம். அண்ணனுக்கு அப்பா திருமணம் நடத்தி வைத்தார். நான் எனக்கு நிச்சயிக்கப்பட்ட வக்கீல் பெண்ணையும், தம்பி தனக்கு நிச்சயிக்கப்பட்ட டாக்டர் பெண்ணையும் பற்றி கனவுகள் காணத் தொடங்கினோம்.

ஒரு விஷயம்தான் இன்னமும் விடையில்லாப் புதிராக இருக்கிறது.

அப்பா மருத்துவமனையிலிருந்து வீடு திரும்பியபின், அவர் குறிப்பிட்ட உணவு விடுதியிலிருந்து பல வருடங்கள் வாரந்தவறாமல் அவருக்கு கொத்து பரோட்டாவோடு மட்டன் சால்னாவை நான் வாங்கித் தர நேர்ந்தது. அவற்றை அவர் முற்றத்தில் உள்ள தனது சாய்வு நாற்காலியில் நிமிர்ந்து உட்கார்ந்து சாப்பிடும்போது ‘இதென்ன வயிறா, அரவை யந்திரமா’ என்று அம்மா கோபித்து கொள்வார். அதைப் பொருட்படுத்தாமல் ‘அவள் தந்த காரமீன் குழம்பு, நாட்டுக் கோழி வறுவலுக்கு எதுவும் ஈடாக முடியாது’ என்று பாராட்டிக் கொண்டே அவர் மட்டன் சால்னாவில் பரோட்டா துண்டை புரட்டித் தோய்த்து சாப்பிடுவதை பார்க்கும்போதெல்லாம் அன்று உணமையிலேயே அப்படி ஒரு பெண் வந்திருந்தாளோ என்ற சந்தேகம் தோன்றத்தான் செய்தது. யாரவள்?

(முற்றும்)

Tamil Section Term
Tamil Author Term
Tamil Content Terms